W latach 1740 do 1763 miały miejsce 3 wojny śląskie, których przyczyną były imperialne ambicje Austrii i Prus.

Najbardziej dotknęła region Ścinawy I Wojna Śląska toczona w latach 1740 – 1742. Przez Ścinawę wiodła bowiem kluczowa niemal droga przebiegająca z Ołomuńca i Prudnika do Nysy i Opola. Przeprawa w Korfantowie była jeszcze wtedy bardzo ryzykowna z powodu grząskiego gruntu. Przeprawa w Nysie z kolei była elementem obrony twierdzy, była dostępna ale broniona i ryzykowna. Duże znaczenie miały wtedy drogi, których obecnie nie doceniamy. Np. do Prudnika przez Las Prudnicki, do Przydroża ulicą Polną, do Nysy przez Wężę, przez Szlaufmilę (!) do Piorunkowic itp. Duże oddziały wojskowe wykorzystywały kilka dróg biegnących w tym samym kierunku. Austriacką twierdzę Nysa od stycznia do października 1741 roku oblegały wojska pruskie Fryderyka II.

Do przerwania oblężenia doszło po podpisaniu tajnego porozumienia między marszałkiem (austriackim) Reinhardem von Nipperg i królem Prus Fryderykiem II. Wydarzenie to miało miejsce w pałacu w Przydrożu Małym. W wyniku porozumienia wojska pruskie przez dwa tygodnie pozorowały oblężenie Nysy. W oczach obserwujących, oba państwa toczyły wojnę. Walka o Nysę miała w oczach Francuzów świadczyć o dużym zaangażowaniu Prus w walkę z Austrią w celu zabezpieczenia zdobyczy Fryderyka II na Dolnym Śląsku.

Z kolei Maria Teresa - cesarzowa Austrii - chciała zyskać czas na wzmocnienie sił cesarskich w konflikcie z Francją. Fryderyk II zajął opuszczoną przez Austriaków Nysę, przegrupował wojska i rozbił siły austriackie pod Małujewicami (koło Brzegu). Ten epizod jest interesujący dla historii Ścinawy, ponieważ wojska austriackie przemieszczały się do Małujewic przez Ścinawę Małą i Korfantów, podczas gdy wojska pruskie do Małujewic przemieszczały się równolegle przez Lipową, Wierzbięcice i Kępnicę. Patrole rozpoznawcze i ubezpieczające nie odkryły maszerujących w odległości kilku kilometrów wojsk przeciwnika. Bitwa pod Małujewicami także ma swoją ciekawą historię dotyczącą zachowania młodego króla Fryderyka II, który po początkowym niepowodzeniu stamtąd uciekł. Dopiero po kilku dniach w ukryciu dowiedział się, że wygrał bitwę. Innym owocem tej batalii był początek odwracania sojuszy. Francja widząc wzrastającą potęgę Prus zaczęła normalizować stosunki z Austrią.

Niebezpieczne i trudne okresy Ścinawianie przeżywali też podczas Wojny Siedmioletniej. W marcu 1760 Austriacy zaatakowali Prudnik. Wojska Pruskie ewakuowały się przez Ścinawę Małą i Nyską. W roku 1758 Austriacy oblegali Nysę. Oblężenie przerwał król Prus Fryderyk II przybywając z odsieczą. A jak to zwykle bywa, podczas kiedy pobliskie miasta walczyły, takie miejscowości jak Ścinawa były areną konfiskat i przemocy. Tym razem przez Ścinawę wycofywały się wojska austriackie.

Na wiosnę w 1741 roku doszło do sprofanowania kościoła w Ścinawie Małej i zniszczenia jego wystroju. Pruskie wojsko poszukując schronienia przed zimnem włamało się do kościoła i spaliło jego wyposażenie, w tym figurę Matki Boskiej, której głowa cudownie ocalała. To dla tej głowy wykonano później rzeźbę odtwarzając kompletną figurę.

W historii Ścinawy Małej wiek XVIII zapisał się też zmianą wystroju kościoła pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny (po pruskiej profanacji). Kościół zyskał wystrój barokowy, a w jego renowacji dużą rolę odegrała (wg niektórych źródeł) hrabina Helena Callenberg von Muskau. Według tych źródeł, jej pobyt w więzieniu w Nysie trwał kilka miesięcy. Po powrocie do Ścinawy zaangażowała się w odnowę i zmianę wystroju kościoła. Podobno duża część obecnego wystroju świątyni pochodzi właśnie z połowy XVIII wieku.