Między ulicą ks. Kudelki a Klasztorną znajduje się boisko Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Ścinawie Małej. Samo boisko nie różni się od dziesiątek podobnych w Polsce. Uwagę przykuwa teren leżący za boiskiem. Jeszcze niedawno był oddzielony od części sportowej wysokimi, kolumnowymi, włoskimi topolami.

Za rzędem topól istniał magiczny świat scenografii do westernów, czterech pancernych z Szarikiem, trwała obrona Westerplatte i Powstanie Warszawskie. Nawet dziewczęta na cienistej alejce klonów, przy kwitnących bzach bawiły się z Alicją w Krainie Czarów. Na szkolnym boisku grał Lubański, Lato, Cruyff i Beckenbauer…

To fajne miejsce ma swoją historię. Przed II Wojną Światową, prawdopodobnie już pod koniec XIX wieku, powstała tam infrastruktura szkoleniowa dla organizacji paramilitarnych skupiających rezerwistów i weteranów.

W powiecie prudnickim i w Ścinawie prężnie działał Selbschutz i Krigerverein. Ta pierwsza organizacja była formacją samoobrony, a druga skupiała weteranów i rezerwistów armii pruskiej/niemieckiej. Początkowo byli to weterani z lat 1864, 1866 i 1871 (wojny z Danią, Austrią i z Francją). Po infrastrukturze widać, że ośrodek modernizowano do wymogów I i II Wojny Światowej. Szkolili się tu pod okiem weteranów i rezerwistów także młodzi chłopcy, przygotowujący się do służby wojskowej i działający w organizacjach młodzieżowych.

W części przyległej do boiska szkolnego ciągle jeszcze widać ślady po fundamentach lekkich budynków służących za baraki lub sale spotkań i szkolenia. Na brzegu skarpy, w kierunku ul Klasztornej był okop łączący dwa bunkry ze stanowiskami ogniowymi. Przy bunkrach widoczne były typowe wykopy dla gniazd karabinów maszynowych i być może lekkiej artylerii. Na porośniętym młodymi świerkami i krzakami stoku były wytyczone ścieżki, miejscami z kamiennymi, murowanymi schodami.